გამოწერაგამოწერა
ჩემი კარიერის დიდი ნაწილი JavaScript-ს დავუთმე — ენას, რომელიც „მაღალი დონის“ კატეგორიას განეკუთვნება და ბევრ რამეს ავტომატურად აკეთებს. თუმცა, გამოცდილებასთან ერთად გამიჩნდა კითხვა: რა ხდება „ფარდის უკან“? როგორ მუშაობს მეხსიერება სინამდვილეში?
სწორედ ამიტომ, გადავწყვიტე დავბრუნდე საწყისებთან და ხელახლა ვისწავლო C — ენა, რომელიც პროგრამირების „წინაპრად“ და საფუძვლად ითვლება.
უნივერსიტეტში C ენა ჩემთვის მხოლოდ ფურცელზე დაწერილი გაუგებარი კოდი იყო. დღეს კი მესმის, რომ კარგი პროგრამისტობა მხოლოდ კოდის წერა არაა; ეს არის პროცესების სიღრმისეული გააზრება.
C არის დაბალი დონის, უძლიერესი ენა, რომელიც 1970-იან წლებში შეიქმნა. მას „პროგრამირების ენების დედას“ უწოდებენ, რადგან:
მასზე იწერება ოპერაციული სისტემები (Windows, Linux, macOS).
გამოიყენება ვიდეო თამაშების ძრავების შესაქმნელად.
შეუცვლელია მიკროკონტროლერებისა და სისტემებისთვის, სადაც სისწრაფე და მეხსიერების მართვა კრიტიკულია.
სანამ უშუალოდ კოდზე გადავალთ, უნდა გავიგოთ, როგორ აღიქვამს კომპიუტერი მონაცემებს. კომპიუტერისთვის ყველაფერი 0 და 1-ია.
ბიტი არის ინფორმაციის ყველაზე მცირე ერთეული — ციფრული სამყაროს „ატომი“.
სახელი: მოდის ტერმინიდან Binary Digit.
მდგომარეობა: აქვს მხოლოდ ორი პოზიცია — 0 (გამორთული) ან 1 (ჩართული).
რადგან ერთი ბიტი ძალიან მცირეა, კომპიუტერი მათ აჯგუფებს. 8 ბიტის ერთობლიობას ეწოდება ბაიტი.
შესაძლებლობა: 1 ბაიტს შეუძლია სხვადასხვა კომბინაციის შექმნა.
გამოყენება: ეს ზუსტად ის მოცულობაა, რაც საჭიროა ერთი სიმბოლოს (მაგალითად, ასო „A“-ს) შესანახად.
დატვირთული გრაფიკის გამო, C-ს სრულყოფილად ათვისება რთულია, თუმცა ჩემი მიზანი სხვაა: გავიგო, რა ხდება „ფარდის უკან“. ამ გზაზე მიღებულ გამოცდილებასა და აღმოჩენებს კი ბლოგის სახით გაგიზიარებთ.
